insĭdĭor

ātus, 1, v. dep.
I. act. form insidiaverint for insidiati erunt, Dig. 48, 19, 28, § 11) [insidiae], to lie in ambush, lie in wait for; constr. with dat.
I. Lit.: quam diu mihi, Catilina, insidiatus es, Cic. Cat. 1, 5, 11: apris, Mart. 12, 14, 10: in legatis insidiandis, Cic. Cael. 21, 51.—
II. Trop.: somno maritorum, Cic. Cat. 1, 10, 26: tempori, Liv. 23, 35, 15: temporibus, to watch the changes of the times, to turn them to one's own advantage, Vell. 2, 21.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project