insĭdĕo
sēdi, sessum, 2, v. n. and a.
I.
[in-sedeo], to sit in or upon any thing; mostly with dat. (class.).
I.
Neutr.
A.
Lit.: equo, Liv. 7, 6, 5: curru insidens, Sen. Med. 29: solo, Suet. Aug. 82.—
2.
To settle: ubi Lydia quondam jugis insedit Etruscis, Verg. A. 8, 479.—
B.
Trop., to be seated, fixed, or stamped in, to adhere to: cum in locis semen insedit, Cic. N. D. 2, 51, 128: longus morbus, cum penitus insedit, Cels. 3, 1: insidens capulo manus, Tac. A. 2, 21: nihil quisquam unquam, me audiente, egit orator, quod non in memoria mea penitus insederit, Cic. de Or. 2, 28, 122: insidebat in ejus mente species eloquentiae, id. Or. 5, 18: voluptas, quae penitus in omni sensu implicata insidet, id. Leg. 1, 17, 47: cum hic fervor concitatioque animi inveteraverit, et tamquam in venis medullisque insederit, id. Tusc. 4, 10, 24.—
II.
Act., to sit or be situated upon, stand upon, take place upon, occupy.
A.
Lit.: currum, Varr. L. L. 5, 22: Joppe insidet collem, Plin. 5, 13, 14, § 69. —
B.
Transf., to take possession of a place, to hold, occupy: locum, Liv. 21, 54, 3: juga, Tac. A. 2, 16: militibus arcem, Liv. 26, 44, 2: insidere vias examina infantium solebant, Plin. Pan. 26, 1: Aventinum, Liv. 9, 34, 3; 3, 50, 13; Sall. H. Fragm. 1, 9 Dietsch: medium mare, Flor. 4, 8, 2: arcem Capitolii, id. 3, 21, 7: ea loca, Tac. A. 12, 62. — Pass.: viaeque omnes hostium praesidiis insidentur, Liv. 25, 13, 2: saltus circa insessus ab hoste, id. 7, 34, 1: per montes praesidiis nostris insessos, Tac. A. 13, 9: insessus iterum Alpibus, id. H. 3, 1: insessum diris avibus Capitolium, id. A. 12, 43.