in-nŏcentĭa
ae, f.
I.
harmlessness.
I.
Lit.: ferorum animalium, Plin. 37, 13, 77, § 201: fumi graveolentis, Pall. 1, 35 med.—
II.
Transf.
A.
In gen., blamelessness, innocence: est innocentia affectio talis animi, quae noceat nemini, Cic. Tusc. 3, 8, 16; id. Phil. 3, 10, 25: rigidae innocentiae Cato erat, Liv. 39, 40, 10: sola innocentia vivere, id. 2, 3, 4: mutuā innocentiā tutum esse, Plin. 12, 14, 32, § 59.—
B.
In partic., uprightness, integrity, disinterestedness: quantā innocentiā debent esse imperatores, Cic. de Imp. Pomp. 13, 36: suam innocentiam (opp. avaritiam) perpetuā vitā esse perspectam, Caes. B, G. 1, 40.—
C.
Collect. concr., innocent persons: innocentiam liberare, Cic. de Or. 1, 46, 202.