in-jūdĭcātus
a, um, adj.
I.
Unsentenced, not formally tried by a judge: decem hominibus vitam eripis, indicta causa, injudicatis, incondemnatis, Cato ap. Gell. 13, 24, 12.—
II.
Undecided: id injudicatum relinquo, Quint. 10, 1, 67: res, Gell. 5, 10, 15.