ĭn-horrĕo
ŭi, 2, v. n.
I.
to stand on end, stand erect, bristle.
I.
Lit.: haud secus quam vallo saepta inhorreret acies, Liv. 8, 8, 10: spicea jam campis cum messis inhorruit, Verg. G. 1, 314: aper pilis inhorrentibus corio squalidus, App. M. 8, p. 202, 29.—
II.
Transf.
A.
To have a tremulous motion, to quiver, shake, shudder: pennis agitatus inhorruit aër. Ov. P. 3, 3, 9: inhorruit aether, Luctificum clangente tuba, Val. Fl. 3, 348: inhorruit unda tenebris, Verg. A. 3, 195.—
B.
To cause to bristle up: aper inhorruit armos, Verg. A. 10, 711.—
C.
To tremble, shake, shudder, with cold, fear, horror: cum primum aliquis inhorruit et ex horrore incaluit, Cels. 3, 12: inhorrui frigore, Petr. 17: in severitatem alicujus, Cic. Fragm. ap. Non. 423, 6 (Rep. 4, 6 B. and K.): domus principis inhorruit, Tac. A. 11, 28: (Mercurius) tenui exceptus inhorruit aurā, Stat. Th. 1, 309.