in-fortūnātus

a, um, adj.
I. unfortunate (class.): o infortunatum senem, Ter. Eun 2, 3, 7: nihil me infortunatius, Cic. Att. 2, 24, 4: infortunatissimus maritus, App. M. 4, p. 154, 37.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project