inflātus
ūs, m.
I.
a blowing into, a blast.
I.
Lit.: eae (tibiae) si inflatum non recipiunt, Cic. Brut. 51, 192: primo inflatu tibicinis, id. Ac. 4, 7, 20.—
II.
Trop., a breathing into, inspiration: aliquo instinctu inflatuque divino, Cic. Div. 1, 6, 12.