in-firmus

a, um, adj.
I. not strong, weak, feeble.
I. Lit.: viribus infirmis, Cic. Verr. 2, 4, 43, § 95: valetudo, id. Brut. 48, 180: classis inops et infirma, Cic. Verr. 2, 5, 33, § 86: valetudo infirmissima, id. de Or. 1, 45. —Hence, infirm, indisposed, sick: sum admodum infirmus, Cic. Ac. 1, 4, 14; Plin. Ep. 7, 26: pecus, Ov. Ib. 44: lumen solis, Luc. 5, 545: infirmior est panis ex polline, Cels. 2, 18: infirmissimus cibarius panis, id. ib.: saporis vinum, Col. 3, 7: infirmissimae arbores, Plin. 17, 24, 37, § 217: nervi, id. 23, 2, 28, § 59: civitas exigua et infirma, Caes. B. G. 7, 17.—With ad: infirmi ad resistendum, Caes. B. C. 3, 9, 3: infirmior ad haec omnia, Plin. 36, 20, 37, § 145.—With adversus: fama, infirmissimum adversus viros fortes telum, Curt. 4, 14.— In neutr. pl. subst.: infirma, ōrum, the weak parts: lineae, Plin. 9, 43, 67, § 145.—
II. Trop., weak in mind or character, superstitious, pusillanimous, inconstant, light-minded: tenuis atque infirmi haec animi videri, Caes. B. C. 1, 32: quippe minuti Semper et infirmi est animi voluptas ultio, Juv. 13, 190: sum paulo infirmior, Hor. S. 1, 9, 71: quorum concursu terrentur infirmiores, Caes. B. C. 1, 3, 5: homines infirmissimi, Col. 3, 10, 6.—Of things, of no weight or consequence, weak, trivial, inconclusive: omnino ad probandum utraque res infirma et nugatoria est, Cic. Caecin. 23, 64: quod apud omnes leve et infirmum est, id. Rosc. Com. 2, 6: cautiones, id. Fam. 7, 18: infirmiore vinculo (amicitiae) contrahi, Liv. 7, 30, 2. —Hence, advv.
A. Form infirmē.
1. Weakly, faintly, not strongly, not very: infirme animatus, Cic. Fam. 15, 1, 3. — Of speech, feebly, without vigor of expression: jejune et infirme, Plin. Ep. 1, 20, 21.—
2. Weak-mindedly, superstitiously: tonitrua et fulgura paulo infirmius expavescebat, Suet. Aug. 9. —
B. Form infirmĭter, weakly, feebly, without energy: infirmiter invalideque dicere, Arn. 7, 250.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
← infirmo Dictionary in-fit →
An open-access project