infătŭo

āvi, ātum, 1, v. a.

in-fatuor

I. to make a fool of, to infatuate (class.): aliquem, Cic. Phil. 3, 9, 22; id. Fl. 20, 47; Sen. Suas. 2 fin.: verbis, Auct. B. Afr. 16, 1: quemque adulatio infatuat, Sen. Ep. 59 med.: hominem, Amm. 15, 8, 2. —
II. Transf., to deprive of taste, make flat: infatuatum sal, Hier. Ep. 2, 6.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project