ĭn-esco
āvi, ātum, 1, v. a.
I.
To allure with bait, to entice (syn.: prolecto, illicio; mostly post- Aug.).
A.
Lit.: sicut muta animalia cibo inescantur, Petr. 140; cf.: velut inescatam temeritatem ferocioris consulis, Liv. 22, 41, 5.—
B.
Trop., to entice, deceive: homines, Ter. Ad. 2, 2, 12: specie parvi beneficii inescamur, Liv. 41, 23, 8: inescandae multitudinis causa, Vell. 2, 13.—
II.
To fill with food, to satiate (only in part. perf. and in App.): gravi odore sulphuris inescatus, App. M. 9, p. 228, 22; so id. ib. 7, p. 194, 8.