ĭn-ermis

e, adj.

2. in-arma

I. unarmed, without weapons, defenceless.
I. Form inermis.
A. Lit.: si spoliatum, inermem recepisset Antonium, Cic. Fam. 12, 10, 3: inermibus vim facere (opp. arma. tis), id. Caecin. 22, 63; cf. ib. 12; 61, 60 sq.: milites, Caes. B. G. 3, 29: manus peditum inermium, Brut. ap. Cic. Fam. 11, 10, 3: praedas ex agro inermi ac nudo praesidiis agens, Liv. 29, 4, 7; cf. Plin. 5, 9, 10, § 51: frater tendebat inermes infelix palmas, Verg. A. 10, 595; 11, 414; 674: inermia frustra bracchia tendens, Ov. M. 5, 175.—
2. Transf.: legati, Tac. H. 2, 81; cf. id. ib. 1, 11; 3, 5: gingiva, Juv. 10, 200: virus, Prud. Cath. 3, 154.—
B. Trop.: carmen, Ov. Ib. 2; cf. Prop. 4, 6, 32: in altera philosophiae parte inermis ac nudus est, Cic. Fin. 1, 7, 22: omnia tractanda putabat inermi justitia, Juv. 4, 80.—
II. Form inermus: cum paucis inermis (al. inermibus), Cic. Fam. 11, 12, 1: magna multitudo sed inermorum, Lepid. ap. Cic. Fam. 10, 34, 1: ab inermis pedibus, Sall. J. 107, 1 (in other passages of Sall. the read. is dub.; cf. Kritz, J. 113, 6; Fabri, ib. 94, 2).
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project