in-dūro
āvi, ātum, 1, v. a. and n.
I.
to make hard, to harden (poet. and post-Aug.).
I.
Act.
A.
Lit.: nivem Indurat Boreas, Ov. Tr. 3, 9, 14: sues indurantes attritu arborum costas, Plin. 8, 52, 78, § 212.—
B.
Trop., to harden, steel: indurandus est animus, Sen. Ep. 51: adversus omnia, quae accidere possunt, id. ib. 4: frontem, id. Ben. 7, 28.—
II.
Neutr., to become hard, harden: quae (creta) si induraverit, Veg. 3, 82, 2.— Hence, indūrā-tus, a, um, P. a., hardened.
A.
Lit.: robora indurata flammis, Stat. Th. 4, 64.—
B.
Trop.: induratus praeter spem resistendo hostium timor, Liv. 30, 18, 3: Germanis quid induratius ad omnem patientiam? Sen. Ira, 1, 11.