in-discrētus

a, um, adj.
I. unseparated, undivided, closely connected (syn. indivisus; mostly post-Aug.).
I. Lit.: agricultura, Varr. R. R. 3, 1, 7: quibusdam indiscretum caput, ut cancris, Plin. 11, 37, 46, § 129; 16, 29, 43, § 84: suum cuique sanguinem indiscretum, sed maxime principibus, Tac. H. 4, 52; cf.: juncta ista atque indiscreta sunt, Quint. 1, 2, 3; and: ita inter se conexa et indiscreta, id. 10, 1, 2. —
II. Trop.
A. Undistinguished, without distinction: quidam indiscretis his nominibus utuntur, Cels. 4, 3: multos occidere indiscretos, Sen. Clem. 1, 26.—
B. Undistinguishable: imagines similitudinis indiscretae, Plin. 35, 10, 36, § 88: indiscreta veri (canis) similitudo, id. 34, 7, 17, § 38: proles suis, Verg. A. 10, 392: vita feris, Claud. Rapt. Pros. 3, 44: concolor exustis atque indiscretus harenis Ammodytes, Luc. 9, 715: sicut in gregibus pecudum, confusa et indiscreta omnia, Lact. Epit. 38, 3: dignitas, alike, equal, Cod. Th. 6, 7, 1.—
C. Act., not distinguishing, random, indiscreet: familiaritas, Sid. Ep. 7, 9. — Advv.: indiscrētē and indiscrē-tim, without distinction, alike, indiscriminately.
1. Form indiscrete (post-Aug.): ut avium et animalium vocis edatur imitatio, Plin. 11, 37, 65, § 174: repleta subsellia Circi, Spart. Nigr. 3.—*
2. Form indiscretim: ad saeculares indices debere deduci, Cod. Th. 16, 2, 47; Sol. 30.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project