incursus
ūs, m.
I.
a running against, an assault, attack (class.).
I.
Lit.: ceterorum tela atque incursus refugit, Cic. Caecin. 8, 22: equitum incursus sustinere, Caes. B. C. 1, 71; Hirt. B. G. 8, 18, 4: primo statim incursu, Liv. 2, 25, 4.—
B.
Transf., of inanim. things, a rushing or dashing against (mostly poet.): undarum, Ov. M. 11, 497; cf. aquarum, id. ib. 11, 731: pluviarum, Col. 4, 17: tempestatum, Quint. 10, 7, 3: sanguinis, Luc. 7, 700: solis, Col. 1, 6, 22.—
II.
Trop., an impulse, effort: incursus animus varios habet, has or entertains different impulses, plans, Ov. M. 9, 152.