in-concĭlĭo

āvi, ātum, 1, v. a.
I. to win over to one's side, to gain over artfully (anteand post-class.).
I. In gen.: inconciliasti, comparasti, commendasti, vel ut antiqui, per dolum decepisti, Paul. ex Fest. p. 107 Müll.: inconciliastin' eum, qui mandatu'st tibi? Plaut. Trin. 1, 2, 99; id. Most. 3, 1, 85: ille quod in se fuit accuratum habuit, quod posset mali faceret in me, inconciliaret copias omnis meas, id. Bacch. 3, 6, 22 (cf. Brix ad Trin. l. l.). — Hence,
II. In partic., to embarrass, inveigle into difficulties, make trouble for one (Plautin.): ne inconciliare quid nos porro postules, Plaut. Most. 3, 1, 85.— Absol.: et me haud par est (sc. hunc ludificare). To. Credo, quia . . . non inconciliat, quom te emo, intrigued, made difficulties, id. Pers. 5, 2, 53.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project