incessus

ūs, m.

incedo

I. a going, walking, pace, gait.
I. Lit.
A. In gen. (class.): status, incessus, sessio, accubitio, vultus, oculi, manuum motus teneant illud decorum, Cic. Off. 1, 35, 128; cf. id. Or. 18, 59: citus modo, modo tardus, Sall. C. 15, 8: fractus, Quint. 5, 9, 14; cf.: in incessu mollior, Ov. A. A. 3, 306: incessus Seplasia dignus, Cic. Pis. 11, 24: erectus, Tac. H. 1, 53: omnibus animalibus certus et uniusmodi incessus est, Plin. 10, 38, 54, § 111: vera incessu patuit dea, Verg. A. 1, 405: incessum fingere, Cic. Fin. 2, 24, 77; id. Cael. 20, 49: qui vultu morbum incessuque fatetur, Juv. 2, 17: tot hominum jumentorumque incessu dilapsa est (nix), Liv. 21, 36, 6: pulvis velut ingentis agminis incessu motus apparuit, id. 10, 41, 5.—Of a threatening approach (cf. B. infra): sacerdotes eorum facibus ardentibus anguibusque praelatis incessu furiali militem Romanum insueta turbaverunt specie, Liv. 7, 17, 3.—In plur., Ov. M. 11, 636 —
B. In partic. (acc. to incedo, I. B.), a hostile irruption, invasion, attack (very rare, except in Tacitus): Parthorum, Tac. A. 12, 50: primo incessu solvit obsidium, id. ib. 4, 24; 2, 55; 3, 74. — *
II. Transf., concr., an entrance, approach: incessus hostis claudere, Tac. A. 6, 33.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project