in-cēnātus

a, um, adj.

2. in-cenatus

I. that has not dined or eaten, dinnerless, hungry, fasting (ante- and postclass.): bibat aquam mulsam, cubet incenatus, Cato, R. R. 156, 4: superi incenati sunt, et cenati inferi, Plaut. Aul. 2, 7, 6: senex, id. Cas. 4, 2, 9; cf.: incenis: pridie incenato dare medicamenta, Scrib. Comp. 140.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project