in-canto
āvi, ātum, 1, v. a. and n.
I.
To sing in, with dat.: passer incantans saepiculae (i. e. in saepicula), App. M. 8, p. 210, 26. —
II.
In partic.
A.
To say over, mutter, or chant a magic formula against some one: QVI MALVM CARMEN INCANTASSET, Fragm. XII. Tab. ap. Plin. 28, 2, 4, § 17.—
B.
Transf.
1.
To consecrate with charms or spells: incantata vincula, Hor. S. 1, 8, 49.—
2.
To bewitch, enchant: quaesisti, quod mihi emolumentum fuerit incantandi (sc. illam)? App. Mag. p. 305: incantata mulier, id. ib.: pileum vetitis artibus, Amm. 14, 7, 7.