imperdĭtus

a, um, adj.

2. inperditus

I. not destroyed, not slain (poet.): et vos, o Graiis imperdita corpora, Teucri, Verg. A. 10, 430: pectora Tydeo, Stat. Th. 3, 84: ego Sidoniis, Sil. 9, 161.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project