hĭĕmālis
e, adj.
I.
of or belonging to winter, wintry, winter-.
I.
Adj. (class.): arbores ut hiemali tempore tempestive caedi putentur, Cic. Div. 2, 14, 33: dies, Col. 11, 1, 21: circulus, Hyg. Astr. 3, 26: hiemalem vim perferre, Cic. Tusc. 5, 27, 77: circum murum planities limosa hiemalibus aquis paludem fecerat, Sall. J. 37, 4: nimbi, Ov. M. 9, 105 (for which: hibernae aquae Albulae, id. F. 2, 390): faba, Plin. 18, 23, 52, § 191: loca, Pall. 1, 9: totis hoc Alpibus notum et hiemalibus provinciis, Plin. 18, 7, 12, § 69: navigatio longa et hiemalis, Cic. Fam. 6, 20, 1: Luna, Plin. 18, 35, 79, § 349.—
II.
Subst.: hĭĕmālia, ium, n., for the usual hiberna, winter-quarters (post-class. and very rare): hiemalia atque aestiva disponere, Val. ap. Vop. Aur. 11.