Hēsĭŏdus

i, m.
I. the Greek poet Hesiod, Gell. 3, 11; 17, 21, 3; Vell. 1, 7, 1; Quint. 10, 1, 52; 5, 11, 19; Cic. N. D. 1, 14, 36; id. Off. 1, 15, 98.—
II. Derivv.
A. Hēsĭŏdēus or -īus, a, um, adj., = Ἡσιόδειος, of or relating to Hesiod, Hesiodic: illud Hesiodium laudatur a doctis, Cic. Brut. 4, 15: carmina, Sid. Carm. 9, 213.—
B. Hēsĭŏdĭcus, a, um, adj., the same: carmen, Serv. Verg. G. 2, 176.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project