harmŏnĭa

I. gen. sing. harmoniaï, Lucr. 3, 131), f., = ἁρμονία, an agreement of sounds, consonance, concord, harmony; pure Lat. concentus.

I. Lit.: velut in cantu et fidibus, quae harmonia dicitur, Cic. Tusc. 1, 10, 20; cf.: harmoniam ex intervallis sonorum nosse possumus: quorum varia compositio etiam harmonias efficit plures, id. ib. 1, 18, 41: ad harmoniam canere mundum, id. N. D. 3, 11, 27: numeros et geometriam et harmoniam conjungere, id. Rep. 1, 10; Vitr. 5, 4, 6.—

II. Transf.

A. Concord, harmony; in gen., Lucr. 3, 131: neque harmoniā corpus sentire solere, id. 3, 118: nam multum harmoniae Veneris differre videntur, id. 4, 1248.—

B. Singing, a song: te nostra, Deus, canit harmonia, Prud. Cath. 3, 90.