altercātor

ōris, m.

altercor

I. an orator who strives to conquer his antagonist by interrogatories, a disputant (cf. altercatio, II.): bonus altercator vitio iracundiae careat, Quint. 6, 4, 10; so id. 6, 4, 15; Front. Ver. Imper. 1.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project