grandĭno
āre, 1
I.
v. impers. [id.], to hail.
I.
Lit.: quare hieme ningat, non grandinet, Sen. Q. N. 4, 4, 1; Aur. Vict. Vir. Ill. 73, 7.—
II.
Transf.: sagittis, plumbo et saxis grandinat, nivit, Pac. ap. Non. 507, 28.—
B.
To hail upon: vinea grandinata est, August. ap. Psa. 49.