gestāmen

inis, n.

id.

I. That which is borne or worn, a burden, load; ornaments, accoutrements, arms, etc. (poet. and in post-Aug. prose): clipeus, magni gestamen Abantis, Verg. A. 3, 286; so of a shield, Sil. 5, 349: hoc Priami gestamen erat, Verg. A. 7, 246: haruspices religiosum id gestamen (sc. margaritas) amoliendis periculis arbitrantur, Plin. 32, 2, 11, § 23; cf. id. 37, 8, 33, § 111: speculum, gestamen Othonis, Juv. 2, 99: (asini), App. M. 7, p. 197: gestaminis lapsi tinnitus, Amm. 16, 5, 4.—Plur.: cognovi clipeum laevae gestamina nostrae, Ov. M. 15, 163; cf.: ista decent humeros gestamina nostros, id. ib. 1, 457; 13, 116: sua virgo Deae gestamina reddit, Val. Fl. 6, 671; App. M. 11, p. 258; 3, p. 141.—
II. That with or in which any thing is carried.
A. A litter, sedan: quotiens per urbes incederet, lecticae gestamine fastuque erga patrias epulas, Tac. A. 2, 2; cf.: Agrippina gestamine sellae Baias pervecta, id. ib. 14, 4; so, sellae, id. ib. 15, 57 (for which: gestatoria sella, Suet. Ner. 26; id. Vit. 16).—
B. A carriage, vehicle: in eodem gestamine sedem poscit, id. ib. 11, 33.—
C. Any means of conveyance: comes celsi vehitur gestamine conti, Val. Fl. 6, 71: lento gestamine vilis aselli, Sedul. 4, 297.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project