gĕnĭtūra
ae, f.
I.
a begetting, bearing, birth, generation (postAug.).
I.
Lit.: in alitum quadrupedumque genitura esse quosdam ad conceptum impetus et terrae, Plin. 18, 24, 56, § 202; cf.: origo atque genitura conchae, id. 9, 35, 54, § 107.—
II.
Transf.
A.
Seed of generation: profluvia geniturae (virorum), Plin. 22, 22, 40, § 83.—
B.
That which is generated or created, a creature (eccl. Lat.): spirantes (i. e. serpentes), Arn. 1, 8: incredula, Tert. adv. Marc. 4, 23.—
C.
In astrology, one's natal star or constellation, nativity: reticere ipse genituram suam perseverabat, Suet. Aug. 94; id. Calig. 57; id. Ner. 6; id. Vit. 3; Eutr. 7, 20; Amm. 29, 1 al.