gargărīzo
āvi, ātum, 1, v. n. and a.
I.
, = γαργαρίζω, to gargle, take a gargle, use as a gargle.
I.
Lit.: gargarizare iis, quae salivam movent, Cels. 4, 2, 1: aliqua re, id. ib. 4; 6, 10; for which also: ex aliqua re, id. 6, 6, 26; 29: aliquid, Plin. 20, 9, 34, § 87; 20, 17, 73, § 188; 20, 22, 87, § 236 et saep.—
II.
Transf.: poëmata ejus gargaridians, dices: O Fortuna, o Fors Fortuna! Varr. l. l.