frŭtectum
i, n.
I.
a place full of shrubs or bushes.
I.
Lit.: ager frutectis aut arboribus obsessus, Col. 3, 11, 3: rosa silvestris in frutecto, Plin. 25, 2, 6, § 17: tenebrosa, Prud. adv. Symm. 2, 872: acuta, id. Psych. 443; Vulg. Jer. 11, 16.—*
II.
Transf., a shrub: id frutectum (sc. cinnamum), Sol. 30, § 25.