fossor
ōris, m.
I.
a digger, delver, ditcher.
I.
Lit.
A.
In gen. (poet. and in post-Aug. prose): et labefacta movens robustus jugera fossor, Verg. G. 2, 264: squalidus in magna compede fossor, Juv. 11, 80; Hor. C. 3, 18, 15; Mart. 7, 71, 4; Col. 11, 2, 38: ceu septa novus jam moenia laxet Fossor, Stat. Th. 2, 419.—
B.
In partic.
1.
A miner, workman in a mine, Vitr. 7, 8, 1; Calp. Ecl. 4, 118 (cf. aurifossor).—
2.
In late Lat., a grave-digger, Inscr. Orell. 4925 al.; cf. fossa, I. B. 3.—
3.
In mal. part., a fornicator, Aus. Ep. 49; cf. fossa, I. B. 4.—
II.
Transf., in gen., in a contemptuous signif., a common laborer, a clown, Cat. 22, 10: cum sis cetera fossor, Pers. 5, 122.