fĭdĕ-jŭbĕo

jussi, jussum, 2, v. n.

fides

I. to be surety or bail, to give or go bail for any one: filiusfamilias pro patre poterit fidejubere, Dig. 46, 1, 10: servus inscio domino pro quodam fidejusserat et eo nomine pecuniam solverat, ib. 19; Ambros. de Tob. 12, 59.—Separate: fidejussores et ita interrogantur: ID FIDE TVA ESSE IVBES? Dig. 45, 1, 75, § 6; cf. Gai. Inst. 3, 115: quare scias, quodcumque ab ea ex hac causa stipulatus fueris, id me mea fide jussisse, ib. 17, 1, 60.—Pass. impers.: pro quibus fidejussum est, Dig. 46, 1, 2: qui fidejusserit, ib. 46, 3, 38 fin.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project