fictor
ōris, m.
I.
one who makes images of clay, wood, wax, etc., an imagemaker, statuary.
I.
(Syn.: pictor, scalptor, sculptor, plastes, statuarius.) Lit.
A.
In gen.: deos ea facie novimus, qua pictores fictoresque voluerunt, Cic. N. D. 1, 29, 81; id. Fragm. ap. Lact. 2, 8, p. 120 Bip.—
B.
In partic. in relig. lang., a baker of offering-cakes: apud Ennium: Libaque, fictores, Argeos et tutulatos ... Fictores dicti a fingendis libis, Varr. L. L. 7, § 44 Müll. (cf. Ann. v. 124 ed. Vahl.); so Inscr. Orell. 934; 2281; 2458; cf. Cic. Dom. 54, 139. —
2.
A maker, creator, Vulg. Isa. 29, 16; 45, 9.—
II.
Trop.
A.
In gen., a maker, former (Plautin.): (fortunae) ... vitae agundae, Plaut. Trin. 2, 2, 85 sq.: omnium Legum atque jurium, id. Ep. 3, 4, 86: somniorum, Vulg. Deut. 13, 5.—
B.
In partic., a feigner: fandi fictor Ulixes, Verg. A. 9, 602.