fĕmur
ŏris or ĭnis, n.
etym. dub.; cf. root feo of femina, etc.
I.
the upper part of the thigh, the thigh.
I.
Lit.: ima spina in coxarum osse desinit, etc. ... inde femina oriuntur, Cels. 8, 1 med.: frons non percussa, non femur, Cic. Brut. 80, 278: ferit femur dextrum dextra, Plaut. Mil. 2, 2, 50: femur caedere, Quint. 2, 12, 10: ferire, id. 11, 3, 123; cf.: feminis plangore et capitis ictu uti, Auct. Her. 3, 15, 27; Cic. N. D. 1, 35, 99; Cic. Verr. 2, 4, 43, § 93: transfixus femore et umero, Suet. Caes. 68; id. Aug. 80: nocet femori conseruisse femur, Tib. 1, 8, 26: et corpus quaerens femorum crurumque pedumque, Ov. M. 14, 64: teretes stipites feminis crassitudine, Caes. B. G. 7, 73, 6: ocius ensem eripit a femine, Verg. A. 10, 788: galli feminibus pilosis, cruribus brevibus, Varr. R. R. 3, 9, 5.—
II.
Transf.
A.
In architecture, the space between the grooves of a triglyph, Vitr. 4, 3.—
B.
Femur bubulum, a plant otherwise unknown, Plin. 27, 9, 56, § 81.—
C.
Esp., like lumbi, the loins, of ancestry (Eccl. Lat.): de femore Jacob, Vulg. Ex. 1, 5; id. Gen. 46, 26.