fastus

ūs
I. gen. fasti, Coripp. 4, 137), m. Sanscr. dharshati, to be bold; Gr. θρασύς, θάρσος; full form farstus, scornful contempt or disdain of others, haughtiness, arrogance, pride (poet., and in post-Aug. prose; syn.: fastidium, clatio, superbia, arrogantia, insolentia).
(a). Sing.: tu cave nostra tuo contemnas carmina fastu, Prop. 1, 7, 25; cf.: fastus inest pulchris sequiturque superbia formam, Ov. F. 1, 419: superbo simul ac procaci fastu, Plin. 9, 35, 58, § 119: aspice primum, Quanto cum fastu, quanto molimine circum Spectemus, Hor. Ep. 2, 2, 93: tanto te in fastu negas, amice, Cat. 55, 14: fastus erga patrias epulas, Tac. A. 2, 2 fin.—
(b). Plur.: fastus superbi, Prop. 3 (4), 25, 15. Tib. 1, 8, 75; Ov. M. 14, 762.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
← fastus Dictionary fastūs →
An open-access project