fāmātus

a, um, adj.

fama, II. B. 2.

I. in bad odor, notorious, disreputable: quibus criminibus haec causa famata est, Cic. Scaur. 13 dub. (al., ex conject., diffamata): tonsor Licinus, Schol. Cruq. ad Hor. A. P. 301.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
← fāma Dictionary famel →
An open-access project