falsĭlŏquus

a, um, adj.

falsus + loquor

I. that speaks falsehoods: quarum rerum te falsilocum mihi esse nolo. Plaut. Capt. 2, 2, 14; Prud. Apoth. 107; also Plaut. Mil. 2, 2, 36, glossema.—Subst.: fal-sĭlŏquus, i, m., a false accuser, Vulg. Job, 16, 9.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project