ex-ūbĕro

āvi, ātum, 1, v. n. and a.
I. (poet. and in post-Aug. prose).
I. Neutr., to come forth in abundance, to grow luxuriantly; to be abundant, to abound in.
A. Prop.: cujus corpus in tam immodicum modum luxuriasset exuberassetque, Gell. 7, 22, 4: alte spumis exuberat amnis, Verg. A. 7, 465: (frus) mox increscens ad medium noctis exuberat, Plin. 2, 103, 106, § 228: pomis exuberat annus, Verg. G. 2, 516 al. —
B. Trop.: ex multa eruditione, ex pluribus artibus exundat et exuberat eloquentia, Tac. Or. 30: lucrum, Suet. Calig. 40.—
II. Act., to make full or abundant: quae favorum ceras exuberant, Col. 9, 4, 5: materia melior vindemiis exuberandis, id. 2, 15, 5.—Trop.: Scythae exuberant Persas, Tert. Pall. 2.—P. a.: exuberans, ntis.
a. Superfluous: hoc exuberantis quasi operis, ut, etc., Quint. 10, 5, 1.—
b. Extraordinary: pernicitas, Amm. 19, 8, 11. —Hence, adv.: exuberante, superfluously, Cassiod. de Amic. 25, 3.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project