ex-trīco
āvi, ātum, 1, v. a.
I.
dep. form extricor, Plaut. Ep. 1, 2, 49; v. infra fin.) [tricae], to disentangle, extricate, to clear, free (rare; not in Cic.; syn.: explico, enodo, expedio, enucleo, explano).
I.
Lit.: extricata densis Cerva plagis, Hor. C. 3, 5, 31: margaritae extricatae, Dig. 9, 2, 27 fin.—
B.
Transf.: silvestris ager facile extricatur, Col. 3, 11, 3: mercedem aut nummos unde unde extricat, Hor. S. 1, 3, 88.—
II.
Trop.: putas eos non citius tricas Atellanas quam id extricaturos, to unravel, clear up, Varr. ap. Non. 8, 29: de aliquo nihil, Vat. ap. Cic. Fam. 5, 10, 1: nihil, Phaedr. 4, 22, 4: omne genus daemoniorum, Vulg. Tobiae, 6, 8.—In dep. form: extricabor aliqua ope, Plaut. Ep. 1, 2, 49.