ex-tābesco

bŭi, 3
I. v. inch. n., to pass away completely, to vanish, disappear.
I. Lit.: refugere oculi: corpus macie extabuit, Poët. ap. Cic. Tusc. 3, 12, 26: is fame extabuit, Suet. Galb. 7; Vulg. Thren. 4, 9.— *
II. Trop.: videmus ceteras opiniones fictas atque vanas diuturnitate extabuisse, Cic. N. D. 2, 2, 5.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project