ex-sicco
āvi, ātum, 1, v. a.
I.
to dry up, make quite dry (class.).
I.
In gen.: arbores, Cic. Div. 2, 14, 33: sulcos, Plin. 18, 26, 65, § 242.—Transf., of an abstr. subject: ebrietas, donec exsiccetur, Sen. Q. N. 3, 20 fin.— Trop.: spiritus tristis exsiccat ossa, Vulg. Prov. 17, 22.—
II.
In partic., to drain dry, to empty a bottle (= epotare, cum aliqua aviditatis significatione): lagenae furtim exsiccatae, Q. Cic. ap. Cic. Fam. 16, 26, 2; for which poet.: vina culullis, Hor. C. 1, 31, 11; cf. of the sea: mare, Vulg. Nahum, 1, 4 al.—Hence, * exsiccātus (exicc-), a, um, P. a., dried up, dry, jejune: orationis genus, Cic. Brut. 84, 291.