exsĕcūtor
ōris, m.
I.
an accomplisher, performer, executor (postAug.).
I.
In gen.: acerrimus malorum propositorum, Vell. 2, 45: sententiae, App. M. 7, p. 197; Dig. 49, 1, 4.—
II.
In partic., in jurid. lang.,
A.
A prosecutor, revenger: offensarum inimicitiarumque, Suet. Vesp. 14.—
B.
A collector, Cod. Just. 8, 17, 7.