exrādīcĭtus

adv.
I. from the very roots, climax after radicitus, Plaut. Most. 5, 1, 63: subvertendam censeo radicitus, immo vero Plautino irati verbo exradicitus, Front. p. 239, ed. II. Mai.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project