expugnātor

ōris, m.

expugno

I. the taker, stormer, conqueror of a place.
I. Prop. (rare but class.): urbis, Cic. Inv. 1, 50, 93: urbium, Vulg. Prov. 16, 32: rex Demetrius Expugnator cognominatus (transl. of Πολιορκητής), Plin. 7, 38, 39, § 126.— *
B. Transf.: pecoris opimi lupus, Stat. Th. 4, 363.—
II. Trop.: pudicitiae, Cic. Verr. 2, 1, 4, § 9.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project