exĭtĭālis

e, adj.

id.

I. destructive, fatal, deadly (rare but class.): exitus exitiales habere, * Cic. Verr. 2, 5, 6, § 12: donum, Verg. A. 2, 31: scelus, id. ib. 6, 511: animalia venenata magis exitialia, si, etc., Plin. 10, 72, 93, § 198: criminosum et exitiale habebatur, Suet. Calig. 50.—Adv. exĭtĭālĭter, perniciously: amare, Aug. Conf. 6, 7.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project