ē-pōto

I. v. infra), āvi, pōtum (in late Lat. potatum, v. fin.), 1, v. a., to drink out, off, or up, to drain, quaff, swallow (in the verb. finit. rare, and only post-Aug.; in the part. perf. class.): epotum venenum, Cic. Clu. 62, 173: medicamentum, Liv. 8, 18: potionem, Quint. 7, 2, 17; 25; Ov. M. 5, 453 al.: epoto poculo, Cic. Clu. 60, 168: poculum, Liv. 40, 24: amphoram, Suet. Tib. 42; Phaedr. 3, 1, 1; Vulg. Ezech. 23, 34: remedia, Amm. 16, 5, 8: argentum expotum, Plaut. Trin. 2, 4, 5.— Poet., to suck up, swallow up, etc.: omnibus epotis umoribus, Lucr. 5, 384: ter licet epotum ter vomat illa fretum (Charybdis), Ov. P. 4, 10, 28: epoto Sarmata pastus equo (i. e. sanguine equino), Mart. Spect. 3: ubi terreno Lycus est epotus hiatu, Ov. M. 15, 273: Tyron (i. e. purpuram Tyriam) epotavere lacernae, Mart. 2, 29, 3: naumachias videbar epotaturus, Sid. Ep. 1, 5.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
← ĕpos Dictionary ēpōtus →
An open-access project