ăb-ŏrĭor
ortus, 4
I.
v. n. dep.
I.
(Opp. of orior.) To set, disappear, pass away (very rare): infimus aër, ubi omnia oriuntur, ubi aboriuntur, Varr. L.L. 5, 7, § 66 Müll. —Of the voice, to fail, stop: infringi linguam vocemque aboriri, Lucr. 3, 155.—
II.
Of untimely birth, to miscarry (v. ab, III. 1.); Varr. ap. Non. 71, 27; Plin. 8, 51, 77, § 205.