ē-mūnĭo
īvi or ii, ītum, 4, v. a.
I.
to fortify, secure, provide with a wall (not ante-Aug.).
I.
Lit.: locum arcis in modum, Liv. 24, 21 fin.: non opus est arduos colles emunire, Sen. Clem. 1, 19, 6.—
II.
Transf.
(a).
To strengthen, make secure: obice postes, Verg. A. 8, 227: murum opere, Liv. 26, 46, 2: caveam retibus, Col. 8, 8, 4: sola et latera horreorum, id. 1, 6, 16.—
(b).
To protect, defend: vites caveis ab injuria pecoris, Col. 5, 6, 21.—
(g).
To build up, elevate for defence: murus, ut in suspecto loco, supra ceterae modum altitudinis, emunitus erat, Liv. 21. 7, 7: locus in modum arcis emunitus, id. 24, 21, 12.—
(d).
To pile up, heap up: toros ostro auroque, Stat. Th. 1, 518.—(ε) To clear, to make passable: silvas ac paludes, Tac. Agr. 31.—
III.
Trop.: emunivit animum, Sen. Contr. 3, 17, 10, p. 226 Bip.