ē-līmo
āvi, ātum, 1, v. a.
I.
to file up, viz.,
I.
Prop.: elimata scobis, Plin. 34, 18, 50, § 170.—
II.
Transf., to polish.
A.
Lit., Ov. M. 4, 176; Macr. Somn. Scip. 1, 12 fin.: dentes, Tert. Poen. 11.—
B.
To elaborate, cultivate; to finish, perfect: σχόλιον aliquod, Att. ap. Cic. Att. 16, 7, 3; cf. Quint. 2, 7, 5: animum, Aug. contra Acad. 2, 7: elimati, i. q. eruditi, Gell. praef. § 19: Aeneida, id. 17, 10, 7.—
III.
To lessen, diminish: vires, Cael. Aur. Tard. 2, 14, 217.—Hence, ēlī-mātus, a, um, P. a., elaborate; only sup.: disputatio elimatissima, Aug. Cont. Jul. 5, 17.—Adv.; only comp.: ēlīmātĭus, more elaborately, more exactly, Ambros. Hexaëm. 6, 8.