dis-sŭo

I. perf., ūtum, 3, v. a.—Lit., to unstitich, to rip open; hence, in gen., to open, to dissolve by degrees (a rare word).
I. Lit.: sinum, Ov. F. 1, 408: malas, Pers. 3, 59: habebit vestimenta dissuta, caput nudum, Vulg. Levit. 13, 45.—
II. Trop.: amicitiae dissuendae magis quam discindendae, Cic. Lael. 21, 76; so, sensim amicitias (opp. repente praecidere), id. Off. 1, 33, 120.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project