dis-pungo

xi, ctum, 3, v. a.
I. to check off the debits and credits of an account; hence, to examine, revise, settle, balance an account: dispungere est conferre accepta et data, Dig. 50, 16, 56.
I. Lit.: rationes expensorum et acceptorum, Sen. Ben. 4, 32 fin.: nostram et Julii Attici rationem, Col. 3, 3, 12: rationes (with excutere), Dig. 40, 7, 6, § 6. —
II. Trop.: dispunge et recense vitae tuae dies, Sen. Brev. Vit. 7: neque quisquam elegantius intervalla negotiorum otio dispunxit, Vell. 1, 13, 3 Ruhnk. (for which: interpuncta intervalla, Cic. Or. 16, 53): elogia sententiis, Tert. Apol. 44; cf.: specialis medicinae dispuncta prophetia, id. adv. Marc. 4, 10: ordinem coeptum, id. adv. Jud. 9 fin.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project