discursus
ūs, m.
I.
A running to and fro, a running about (mostly post-class.): magno clamore discursuque passim fugae se mandant, Hirt. B. G. 8, 29, 2; Liv. 25, 25; Quint. 1, 12, 10; Plin. Ep. 1, 9, 7; Ov. F. 2, 223; Juv. 1, 86; Val. Fl. 5, 428 al.—
B.
Transf.
1.
A pace, gait: acri discursu, Amm. 14, 7, 16. —
2.
Of inanimate things: radicum, Plin. 17, 20, 33, § 144: venarum, id. 34, 12, 29, § 118: macularum, id. 16, 15, 26, § 66: telorum, Val. Max. 3, 1, 1.—
II.
In late Lat. (acc. to discurro, III.), a conversation, discourse: redempti, Cod. Th. 9, 24, 1 (cf. It. discorso, Fr. discours).